เมื่อกี้ผมนอนกลางวัน แล้วฝันถึงผู้หญิง ถึงจะบอกว่าฝันถึง แต่เค้าก็ไม่ได้ปรากฏกตัวในความฝันครั้งนี้

เหมือนในความฝัน(ครัง้นี้) ผมจำได้ว่าเราเคยไปเที่ยวกัน เคยไปไหนมาไหน ทำอะไรด้วยกัน แต่ความฝันครั้งนี้เริ่มต้นมาปุ๊บ ผมก็ยืนเสียใจที่เค้าเดินจากไป หรือกลับบ้านไปแล้ว หรืออะไรซักอย่าง

ในความฝัน(ครั้งนี้) ผมยังจำได้ถึงว่า เราเคยจะแลกวิธีติดต่อกัน แต่ก็ไม่แลก ด้วยเหตุผลบางอย่าง

ในความฝันครั้งนี้ ผมแค่ยืนดูรอบๆตัว คิดหาวิธีเจอเค้าอีกครั้ง ไปที่ที่เราเคยไปด้วยกันเผื่อจะได้เจอกัน แล้วก็เสียใจกับการที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่สายไปแล้วทั้งหลายแหล่ (ในความฝัน มันเหมือนมีหลายเรื่อง การแลกวิธีติดต่อเป็น 1 ในนั้น)

คือ ความทรงจำทั้งหมดที่เล่ามา เกิดในความฝัน(ครั้งนี้) ตื่นมาแล้วก็นึกออกทุกอย่างว่า ผมไม่เคยไปเที่ยวแบบนั้น หน้าเค้าเป็นยังไงก็ยังไม่แน่ใจว่ารู้รึเปล่า <– พวกนี้เป็นความทรงจำที่ค่อนข้างแน่ใจว่าไม่มีในความจริง

แต่ความทรงจำที่ไม่แน่ใจว่ามีในความจริงจริงรึเปล่า คือ การเที่ยวกับเค้าครั้งก่อนๆ(ที่จำได้ในฝัน) ผมเคยฝันถึงเรื่องแบบนั้นจริงๆมั้ย

ตื่นมาแล้ว มัน…..รู้สึกเหมือนเค้าไม่ควรจะมีตัวตนอยู่แค่ในความฝัน

 

มันทำให้รู้สึกดีแบบแปลกๆ แต่ก็อึดอัด
ผมรู้ว่าถ้าผมเก็บไว้ ไม่เล่าให้ใครฟัง ไม่เขียนระบาย ความรู้สึกดีที่อึดอัดมันคงอยู่ในใจผมได้นานกว่า
แต่ มันอึดอัดจริงๆครับ จนอยากระบายออกมาให้คนอื่นฟัง

วันก่อนครับ
ผมเดินทางจากสมุทรปราการไปทำฟันแถวพรานนก (นัดไว้แล้ว โรงพยาบาลดันไม่ปิดหนีน้ำ)
ก็ เดินทางวุ่นวาย หลายต่อ
หนึ่งในขั้นตอนการเดินทาง ก็ได้ขึ้นรถไฟฟ้า
เห็นผู้หญิงคนนึง
ยืนพิงไอ้กรอบใสๆอยู่หน้าประตู
อายุประมาณ 25 ปี – 34 ปี 11 เดือน
หน้ายาว แต่ไม่ได้เรียวเป็นไข่
ผิวขาว
ผมยาว เป็นลอนนิดหน่อย
ใส่เสื้อสีดำลายๆ แบบที่ถ้าป้าๆใส่จะดูแก่ ถ้าผู้หญิงทั่วๆไปใส่ อาจจะดูเปรี้ยวไปนิด
แต่เธอคนนี้ กับเสื้อที่ใส่คลุมทับ เป็นสีชมพูอ่อนๆ บางๆ (คลุมไว้แบบมองผ่านได้ (ไม่ใช้ไทยคำอังกฤษคำ))
กระโปรงสีชมพูยาวถึงข้อเท้า
ดูหวานมาก
ผมเชื่อว่าเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมเคยเห็นใส่ไอ้เสื้อลายนี้แล้วดูหวาน

เธอถือกระเป๋า น่าจะเป็นหลุยส์
จริงๆ แล้ว เวลาพูดถึงหลุยส์ในเมืองไทย
มันมีหลุยส์ตลาดนัดเยอะ
แล้วคนใกล้ตัวผมก็เคยพยายามจะพูดให้ฟัง
ว่าวิธีดูของแท้ ดูยังไง
แต่ บุคลิกของเธอ
ผมเชื่อ ว่านั่นมันของจริง

ที่ข้อมือขวาเธอ มีของที่เหมือนที่รัดผมสีชมพูใส่อยู่ (ใส่เหมือนกำไล)
จริงๆ ผมก็เคยเห็น แล้วก็ไม่เคยเข้าใจมานานแล้ว ว่ามันเป็นเครื่องประดับ หรือเอาที่รัดผมมาใส่เล่น
แต่ กับเธอคนนี้ มันเข้ากันจนไม่ทำให้เกิดคำถามที่ว่า

ในระหว่างช่วงเวลายาวนานที่ผมยืมมองเธออยู่
มีคน ถือกระเป๋าใบใหญ่ มาวางหน้าเธอ เพื่อเตรียมลงจากรถไฟฟ้าสถานีถัดไป (เพราะเธอยืนใกล้ประตู)
นั่นทำให้ผมได้รู้ว่า
สิ่งที่สุดยอดที่สุดของเธอ
ไม่ใช่ผิวพรรณ หน้าตา ที่ดูดี
ไม่ใช่รสนิยมในการแต่งตัว และเลือกของใช้ เครื่องประดับ
แต่เป็น…
การที่เธอหรี่ตามองผู้ชายกับกระเป๋าที่อยู่ตรงหน้า
ผมเชื่อว่ามันไม่ใช่การมองแบบดูหมิ่น เหยียดหยามอะไร
แต่มันเป็นวิธีการมองที่
ถ้าคุณมีเชื้อ Masochist อยู่ในตัวแม้เพียงเล็กน้อย
การมองของเธอก็จะปลุกมันให้ตื่นขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์

ทั้งหมดนี้ก็เป็นบันทึกการสังเกตสาวแปลกหน้าบนรถไฟฟ้าที่น่าสนใจ
ขอจบการรายงานแต่เพียงเท่านี้
สวัสดีครับ

บทคั่นเวลา

Posted: พฤศจิกายน 13, 2011 in บ่น เพ้อ

เดี๋ยวต้องออกไปนอกบ้าน พิมพ์ไม่สะดวก
เรื่องที่อยากเขียนจริงๆ ไว้กลับมาแล้วค่อยๆพิมพ์

ตอนนี้ก็ต้องบอกว่า
คุณธรรมชาติครับ
เราเพิ่งปฏิวัติวิทยาศาสตร์มาได้ไม่เกิน 300 ปี
ถ้าคุณอยากรังแกอะไรเรา รีบทำซะตอนนี้นะครับ
เพราะหลังจากนี้ ถ้าเรามีพลังมากกว่าคุณเมื่อไหร่
เราจะทำให้คุณไม่ได้มีบทบาทในโลกใบนี้
ผมเชื่อ ว่าวันนั้นจะมาถึง

ผมเกลียดคุณ
เกลียดมาตลอด
และจะเกลียดยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ

สีชมพู

Posted: พฤศจิกายน 8, 2011 in Uncategorized

เคยเห็นร้านที่ขายรูปกรุงเทพสมัยก่อนมั้ยครับ
จะมีทั้งรูปบ้านเมืองสมัยก่อน(ในยามปกติ) ดึกรามบ้านช่อง สะพานพุทธยกเปิดได้ หรือน้ำท่วม
ภาพก็จะเป็นภาพขาวดำ

วันก่อน ลุยน้ำไปเอาแมวในบ้านออกมา
พี่ที่ไปด้วยก็เอากล้องไปถ่ายรูป บอกกลับบ้านอัพลงเนท
ผมว่าน่าจะมีคนทำอัลบั้มรวมรูปน้ำท่วมครั้งนี้นะครับ
ถึงจะเป็นวิกฤตที่เลวร้าย บ้านผมก็ท่วม เซ็งโคตรๆ แต่มันก็ครั้งนึงในรอบ 50 ปีเลยนะ

เด็กรุ่นหลังจะได้มาเปิดดู โดยไม่ต้องไปเห็นรูปพวกนี้วางขายตามท่าพระจันทร์
แล้วก็จะได้คิดว่า “รูป 2 มิติ แถมแค่ 10 กว่าล้านพิกเซลเอง” เหมือนที่เราดูภาพขาวดำ (เพ้อ)

http://fb.kapook.com/hilight-64516.html

003

Posted: สิงหาคม 27, 2011 in 100 ghost stories from Borvorn

ผมตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำ
ก็ได้เห็นว่าประตูห้องน้ำที่ปกติเปิดทิ้งไว้ตลอดกลับปิดอยู่
แต่ด้วยความที่อยู่บ้านคนเดียว เลยคิดว่า อาจจะเผลอปิด ป้องกันกลิ่นอะไรเอาไว้
ก็เปิด
เปิดเข้าไปก็รู้สึกว่ามีแรงต้านมาจากอีกด้านของประตู
ก็ยังคิดว่า อาจจะมีของอะไรวางอยู่ หรือมีของหล่นไปอยู่หลังประตูด้านในห้องน้ำ
แต่แรงต้าน เริ่มทุบประตูกลับ
ในช่องแคบๆที่ผมพอดันประตูเข้าไปได้ มองไปจะเห็นกระจก ก็เห็นเงาอะไรอยู่หลังประตูจริงๆ
ผมยังไม่ยอมแพ้ ออกแรงดันเปิดประตูไปจนสุด
แล้วในที่สุด ก็เห็นว่าในห้องน้ำไม่มีอะไร

แต่จริงๆแล้ว ผมก็แค่ไม่เห็น
.
.
.

Let’s start with something simple

Posted: สิงหาคม 15, 2011 in บ่น เพ้อ

ฝนตกจากฟากฟ้า นำใจพาไปถึงเธอ
สายลมพัดปรนเปรอ คิดถึงเธอทุกเวลา

ข้าวต้ม

Posted: กรกฎาคม 20, 2011 in บ่น เพ้อ

เมื่อก่อนตอนแม่ไม่สบาย แล้วแม่บ่นอยากทานอะไรที่ดูไม่เหมาะกับคนไม่สบาย
เราก็มักจะไม่สนใจ ลากแม่ไปทานข้าวต้ม
พร้อมบ่นๆๆๆๆ ให้แม่ฟัง ว่ามันก็อุ่นๆ สบายคอ ย่อยง่าย จะทานอย่างอื่น รอหายป่วยก่อนก็ได้

มาวันนี้ เราไม่สบายเอง
รู้สึกว่า ทานอะไรก็ไม่อร่อย
ทานอะไรก็ขม บางทีก็มีรสยาที่ยังค้างอยู่ในปากไปกลบรสอาหารอีก
แล้วทานข้าวต้มไป 2 มื้อ ไอ้การที่ทานอะไรก็ม่อร่อย เจอกับข้าวต้ม ยิ่งไม่อร่อยเข้าไปใหญ่